ျပတင္းေပါက္ကုိ ပိတ္ထားလိုက္ေပမယ့္ အိပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ေန႔ခင္းတစ္၀က္လံုး ၿငိမ္သက္မႈ အေနအထားနဲ႔အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚ ကားေတြ တစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း ျဖတ္ေမာင္းသြားသလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြက ျမန္ဆန္လြန္းတယ္ကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ အကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ လူ႕အျဖစ္ဆီေရာက္ရွိခဲ့ေၾကာင္းေပါင္မုန္႔တစ္လံုး အသံုးခ်နည္းနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေနခဲ့တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔က ဖတ္ခဲ့တဲ့ သိုင္း၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကရြက္စုတ္ျပကၡဒိန္ေပၚက ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ ေန႔တစ္ေန႔နဲ႔ ဆက္စပ္ေနခဲ့ယုတၱိရွိသည္ျဖစ္ေစ မဲ့သည္ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္တဲ့ ႀကိဳးမွ်င္ေတြရွိေနခဲ့ၿပီလက္ဆင့္ကမ္းမ်ဳိးဆက္ေတြ တြက္ခ်က္ခဲ့ေသာ္လည္း အေျဖမရဘဲဒီအတုိင္းဆက္ျဖစ္ေနတဲ့ ကမၻာဦး သခ်ၤာပုစၦာေတြ ရွိေနခဲ့ၿပီတစ္သက္လံုးကိုင္စဲြခဲ့တဲ့ ေမးခြန္း၊ သင္ခန္းစာနဲ႔ အိုမင္းရင့္က်က္မႈေပတံေတြ က်ဳိးပ်က္ကုန္ၿပီ ။ရတာမလို လိုတာမရ အလုိဆႏၵေတြ ပင္လယ္လို က်ယ္ေျပာျပန္႔ကားေလေတာ့ကိုယ့္ပင္လယ္ကိုယ္ ကူးျဖတ္ေနၾကတာနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့တယ္။ဆယ္ေပါင္တူတစ္လက္နဲ႔ ႐ိုက္ခဲြလိုက္တဲ့ ပုလင္းခံြတစ္လံုးလိုကိုယ္မွာကပ္ေနတဲ့ သတိတရားေတြ အဲဒီ ေလာကဓံက ႐ိုက္ခဲြခဲ့အတိတ္ကို ေမ့ေစခဲ့တယ္ ။ေသြးဆုတ္ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ ေလညင္းရဲ႕ အေရာင္အ၀ါကို ျမင္ရယင္တေလာင္းေလာင္းထေနတဲ့ ဘ၀ေတြထဲကလူ႕ဘ၀အရသာဟာ အာ႐ံုမွာ ကပ္ၿငိစဲြက်န္ေနတဲ့ အသားစတစ္ခ်ဳိ႕ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။အေျဖာင့္စီးဆင္းမႈကို ျမင္ရေပမယ့္ ဒီလမ္းကို တစ္ခါတစ္ရံ ေျမြတစ္ေကာင္လို တြန္႔လိမ္သြားရကိုယ့္ကမ္းပါးကို ျပန္ဖဲ့ေနတဲ့ ျမစ္တစ္ျမစ္ရဲ႕ စီးဆင္းေလးနက္ပံုမ်ဳိးနဲ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရခက္တဲ့ အခ်စ္ကို ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ကိုယ္ ႐ိုေသခြင့္ရွိရဲ႕မဟုတ္လား ။မေတာ္တဆ တိုက္ဆိုင္မႈျဖစ္ေစအဲဒီအေ၀းေျပာ တယ္လီဖုန္းေခၚသံေတြမွာ ႏွလံုးသည္းပြတ္ခ်င္း မေ၀းပါရေစနဲ႔၀င္႐ိုးစြန္းတစ္ဖက္စီမွာ ေၾကြက်သြားတဲ့ ၾကယ္ေတြလိုေၾကြက်သြားမွ ေနာင္တရ မေၾကကဲြပါရေစနဲ႔မၾကခဏ သူစိမ္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ဳိးႏိုးထတစ္၀က္ အိပ္မက္သူညေနရယ္ ......
ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ငါ့ဆီမွာ ေလညင္းကို လုယူမသြားပါနဲ႔ ။ ။
ရာမ်ဳိး (ခ်ယ္ရီ ၊ ဒီဇင္ဘာ ၊ ၂၀၀၁)
No comments:
Post a Comment